Natalia (Nati) Volkov
نتاليا (ناتي) ڤولكوڤ
נטליה וולקוב
Natalia (Nati) Volkov (b. 1998) is a photographer and photography lab assistant at the Bezalel Academy of Arts and Design, where she earned her BFA in Photography. Her responsibilities at the lab include operating plotters, printers, and the darkroom.
Between 2024-2025, she took part in “Sadeh,” a professional development program by the Jerusalem Municipality’s Arts Department. There, she specialized in content creation for social media, video photography, cultural events, and exhibition documentation, alongside editing artist interviews. Currently, she works as a freelance photographer for events, exhibitions, and interior spaces.
Volkov has participated in several group exhibitions, including “Coming to Light” in the alleys of Old Jaffa (2025), “Polycrisis” at Bezalel Academy (2025), “Broken Symmetries” at the Weizmann Institute of Science (2024), and “Bezalel Atlas” at the Jerusalem Cinematheque (2022).
“There is no monster anymore; they’ve built monsters behind her”- A long-time resident of Kiryat Yovel told me this a year ago, and the sentence hasn’t left me since. I spent most of my childhood in Kiryat Yovel. Now, as its landscape rapidly changes, I find myself returning to it - through my lens.
Old buildings are being demolished for redevelopment; new high-rises stretch skyward, and the familiar markers that once made this place home are slowly vanishing. Even “The Monster” - the iconic playground sculpture by artist Niki de Saint Phalle - is being swallowed by the unfamiliar, ever-shifting skyline.
Through photography, I try to gather the last remaining glimpses of the neighborhood as I once knew it: fragments of a childhood landscape that still insist on lingering. I document them before they too disappear, while confronting the new construction that now surrounds me. The collage of skyscrapers becomes a portrait of two timelines: a past being erased and a future already within the frame.
خريجة لقب أول في التصوير من أكاديمية "بتسلئيل" للفنون والتصميم ومساعدة في مختبر التصوير في نفس المؤسسة، حيث تتولى مسؤولية تشغيل الطابعات الرسومية (Plotters)، والطابعات، وغرفة التصوير المظلمة. بين عامي 2024-2025، شاركت في برنامج "هساديه" (الحقل) التابع لقسم الفنون في بلدية القدس، حيث تخصصت في إنشاء محتوى لشبكات التواصل الاجتماعي، وتصوير الفيديو، والمعارض والفعاليات الثقافية، وتحرير المقابلات مع الفنانين.
تنشغل هذه الأيام بتصوير الفعاليات، والمعارض، والمساحات الداخلية. شاركت ڤولكوڤ في معارض جماعية مختلفة، بما في ذلك "يوتسئيم لؤور" (يخرجون إلى النور) في أزقة يافا القديمة (2025) ، و"بولي-كريسيس" (Poly-Crisis) في أكاديمية "بتسلئيل" للفنون والتصميم (2025) ، و"سيميتريوت شفوروت" (تماثلات مكسورة) في معهد وايزمن (2024) ، و"أطلس بتسلئيل" في سينماتك القدس (2022).
"لم يعد هناك وحش، لقد بنوا وحوشًا خلفه" — هذه الجملة قالها لي ساكن قديم لحي "كريات يوفيل" قبل نحو عام، وهي لم تفارقني منذ ذلك الحين. قضيت معظم طفولتي في الحي، والآن بالذات، عندما يتغير شكله بوتيرة سريعة، أجد نفسي أعود إليه عبر العدسة. تُهدم المباني القديمة في عمليات "إخلاء وإعادة بناء"، وتُمدّ الأبراج الجديدة نحو الأعلى، وعلامات مميزة كانت جزءًا من بيتي تختفي تدريجيًا.
حتى "الوحش" (هميفليتسيت)، وهي المزلقة الشهيرة للفنانة نيكي دي سان فال، الرمز الأكثر وضوحًا للمكان، يختفي تدريجيًا ويُبتلع داخل المشهد الجديد وغير المألوف. في تصويري، أحاول جمع اللحظات الأخيرة للحي كما تذكرته — قطع من مناظر الطفولة التي ما زالت تصرّ على البقاء. أنا أُوثّقها قبل أن تختفي هي الأخرى، وفي الوقت نفسه أُجبر على النظر عن كثب إلى البناء الجديد الذي يحيط بي من كل جانب. يتحول كولاج ناطحات السحاب بهذه الطريقة إلى توثيق لاتجاه الزمن: ماضٍ يُمسح ومستقبل دخل الإطار بالفعل.
בוגרת תואר ראשון בצילום מהאקדמיה לאמנות ועיצוב בצלאל ואסיסטנטית במעבדה לצילום באותו מוסד, שם היא אחראית על הפעלת פלוטרים, מדפסות וחדר חושך. בין השנים 2024-2025 השתתפה בתוכנית "השדה" של אגף האמנויות בעיריית ירושלים, שם התמחתה ביצירת תוכן לרשתות החברתיות, צילום וידאו, תערוכות ואירועי תרבות ועריכה של ראיונות עם אמנים. בימים אלה עוסקת בצילום אירועים, תערוכות וחללי פנים. וולקוב השתתפה בתערוכות קבוצתיות שונות, בהן יוצאים לאור בסמטאות יפו העתיקה (2025), פוליקריסס באקדמיה לאמנות ועיצוב בצלאל (2025), סימטריות שבורות במכון וייצמן (2024) ואטלס בצלאל בסינמטק ירושלים (2022).
״כבר אין מפלצת, בנו מפלצות מאחוריה״ — את המשפט הזה אמר לי תושב ותיק של קריית היובל לפני כשנה, והוא לא מרפה ממני מאז. את רוב ילדותי ביליתי בשכונה, ודווקא עכשיו, כשהנוף שלה משתנה בקצב מהיר, אני מוצאת את עצמי חוזרת אליה דרך העדשה.
בניינים ישנים נהרסים בתהליכי פינוי־בינוי, מגדלים חדשים נמתחים כלפי מעלה, וסימני היכר שהיו חלק מהבית שלי הולכים ונעלמים. אפילו “המפלצת”, המגלשה הידועה של האמנית ניקי דה סאן פאל, הסמל המובהק ביותר של המקום, הולכת ונבלעת בתוך הנוף החדש והלא מוכר.
בצילום שלי אני מנסה לאסוף את הרגעים האחרונים של השכונה כפי שזכרתי אותה — פיסות נוף ילדוּת שעוד מתעקשות להישאר. אני מתעדת אותן לפני שגם הן ייעלמו, ובו בזמן נאלצת להתבונן מקרוב בבנייה החדשה שמקיפה אותי מכל עבר. הקולאז’ של גורדי השחקים הופך כך לתיעוד של שני כיווני הזמן: עבר שנמחק ועתיד שכבר נכנס למסגרת.